KATTEN ZIJN NIET ALTIJD ONSCHULDIGE HUISDIEREN.
Maasland is een heel oud dorp.Vroeger hebben er verschillende adellijke huizen gestaan.Alleen enkele straatnamen herinnerendaar nog aan.Een van die huizen was het Huis Te Velde,gelegen in de Dijkpolder.Het is in de zeventiende eeuw gesloopt.Vele eeuwen geleden woonde niet ver van dit slot een oude vrouw.Het huisje waarin zij woonde was niet meer dan een vervallen hut,waar wind en regen vrije toegang hadden. Mie-zo werd zij genoemd- stond bij de Maaslanders in een kwaad daglicht.Of nu haar lelijke uiterlijk,haar krakende stem en haar kromme gestalte daar aanleiding voor was,niemand weet het. Maar een feit is dar ouders hun kinderen waarschuwden,niet in de omgeving van die hut te gaan spelen,want zeiden ze, Mie was een heks. Een bewijs voor die bewering hadden ze niet,want Mie had nog nooit iemand kwaad gedaan. En dat zij ,zwaaiendmet haar stok naar buiten kwam en dreigementen uitte als soms een kwajongen stenen of kluite aarde naar haar huisje wierp ,was begrijpelijk. Het verhaal ging echter, Mie kon zich veranderen in een kat! Een grijze kat die in de avond of s'nachts achter de huizen langs sloop of over de daken liep en dan akelig kon janken. Heksen konden zich immers in katten veranderen. Toch liet men de "heks" wonderlijk genoeg met rust. Men was misschien bang dat de vrouw,wanneer men het haar lastig maakte,zich zou wreken. En waartoe zo'n heks al niet in staat is! Mie is op een gegeven moment dood aangetroffen in de omgeving van haar hutje. En is het niet toevallig?.........Sindsdien werd de grijze kat niet meer gezien.
EEN SPOOKHOND....
Op een avond,omstreeks negen uur,had een seinwachter dienst bij de bewaakte spoorwegovergang in de Rokkeveen in Zoetermeer. Toen hij even op het platform van zijn seinhuis ging staan,zag hij vlak bij een zwarte hond,wel zo groot als een kalf!, die onder het landhek door kroop en in de wijde polder verdween. Even later kwam zijn dochtertje hem zijn boterhammen brengen en zei geschrokken:" Pa, er liep daarnet een raar ,groot zwart beest in de polder". Zij had de hond dus ook gezien. De volgende dag keek de seinhuiswachter bij helder daglicht nog eens naar het landhek,waar de grote hond onderdoor was gekropen, en hij merkte toen.....dat het hek zo dicht met dwarsbalken bij de grond kwam,dat een klein schoothondje er nog niet onderdoor zou kunnen kruipen.
